Part of the weekend never dies

Het eerste echte zomerweekend!
Amai!

Dat vroeg om terrassen, ijsjes, marginale sangria's, reuzezonnebrillen en vooral zich ledig houden met helemaal niets.
En toch deed ik meer dan dat.

Ik leerde brochetten omdraaien, echt marginale sangria met fruit uit blik appreciëren en sjaals van anderen dragen.

En  kubben natuurlijk. Met één soort stokken naar een ander soort stokken smijten.

De volgende dag leerde ik, samen met mijn kompaan, een groep enthousiastelingen de eerste stappen in de naaiwereld. En hopla, allemaal gingen ze gezwind met een omkeerbare tas huiswaarts. Als dat geen talenten zijn!

Zondag rustdag, met een bezoek een berg vintagekledij de naam meer dan waard, zwetende baby's op speeldekens en Janina en de vriendinnekes die een heuse knutselmiddag hielden. Taart inclusief natuurlijk. Later het resultaat!

Maandag, nog meer rustdag, met als ideale afsluiter een uitbolfeest op het strand van gent.

Ideale deuntjes om terug te blikken op een geslaagd weekend:

En u, hoe genoot u exotisch belgië?

Part of the weekend never dies

Sinds ons groot naaifeest achter de rug is, is er opnieuw tijd voor andere dingen. Flinke dingen, zoals poetsen (fieoew, bijna 4 weken na datum eindelijk half gelukt).
Zotte dingen, zoals een Elvis in huis halen (duiding volgt).
Tamme dingen, zoals teveel middagdutjes.
En dingen waar je de maandag spijt van hebt.

Afgelopen weekend trokken we naar een hippe club in de hoofdstad
en amai, hebben we daar gedanst.
Geen paniek echter, ik ga u niet vervelen met stoere uitgangsverhalen, die leeftijd zijn we tenslotte gepasseerd. Ongeveer toch

Maar ik wil u wel laten delen in mijn vers vergaarde kennis.
Want uitgaan, dat is eigenlijk da school of life en al he;
je leert er meer bij dan in een heel jaarabonnement Vogue en de cursus Transcendentale Filosofie samen.

Zaken zoals:

Vreemdsoortige hawaihemden
kennen een ware revival.

Evenals de luipaardbroek.
Die eigenlijk nooit uit is geweest, laat ons eerlijk zijn.
Hop, morgen allemaal hip naar t werk!

VTM- bv's worden soms vrij gelaten uit de lokale biertenten
waar ze normalerwijs te spotten zijn op zondagmiddag.

Soms is het het interessantst waar je het niet verwacht.
Ik had het niet verwacht en heb het dan ook volledig gemist.
Nooit zal ik weten wat daar geschiedde. Tedoeme!

En vooral: ken je meerdere wat betreft
"eigenzinnig".  

Na het opdoen van deze levenswijsheden, bolden we voldaan huiswaarts,
duchtig meekwelend met onder andere dit:

"Dat is nu eens een groep die het nooit echt zal maken, hoe goed ze ook zijn", besloten we trouwens collectief. "Want het zit hen gewoon niet mee."

Tja, niet alle levenslessen die een mens dergelijke avonden opdoet, zijn even vrolijk.
Gelukkig waren we de meeste ervan de volgende dag al vergeten.

Part of the weekend...

Tijd om de slaap uit de ogen te wrijven en hier langzaam wat nieuw leven in te blazen.

Van Katoen ligt ondertussen enkele weekends achter ons,
het was een belevenis van jewelste,
met zoveel vreugde, vrienden en volk
en een opbrengst waar we, dankzij jullie, erg trots kunnen op zijn.

De grootste vermoeidheid is ondertussen weggeslapen,
het huis ligt minder op orde dan gepland en voorgenomen,
de zin om draden van andere projecten opnieuw op te nemen, is groter dan ooit.

Het draadje van de weekendplaat bijvoorbeeld.



O heerlijk moment toen ik deze nieuwesingle  hit in wording live hoorde aanvatten,
terwijl ik mijn eerste hap bicky burger opsmikkelde,
op een uur dat de vertering dat niet meer deftig aan kan.
Werken kan dolle pret zijn.
Ik droomde instant weg van zonnige zomeravonden,
een frisse gin dinges in de hand
en een hoop hipp(i)e vrienden rond me.
De stortregen in werkelijkheid was niet in staat de droom te laten vervagen

Voor de rest was het een verlengd weekend zoals dat hoort te zijn:

Mmm, brugdag-feestdag-ontbijt!

Tot snel,
voor hervormingen,
inhaalacties,
uitgestelde beloftes
en wat u maar wilt!

Aan de kleren zal het zaterdag alvast niet liggen (2/2)

(Be careful of the promopraat! Voor de allerlaatste keer.
Tenzij u een onweerstaanbaar voorstel doet uiteraard. Dan schrijf ik namelijk ook over een hond met een hoedje aan).

Dus, we hadden het over de schoonste hoek van mijn kleerkast, namelijk deze waar de spullen van Who’s that girl hangen.

Ongetwijfeld ook de kleurrijkste hoek.
Kleurrijk appelblauwzeegroen bijvoorbeeld.

Ik weet al waarmee ik dit combineer en ik kan u verzekeren, een kleurboek verbleekt er naast.
Misschien bent u niet zo een vestimentair uitbundig type, maar dan nog denk ik dat u toch met gemak iets kan vinden in één van de winkels te Gent ofAntwerpen. Want een kleurig truitje, dat past ook op een neutrale jeansbroek hé. Zo hoeft u er niet uit te zien als afgeleefd bureau-interieur maar moet u ook niet schitteren en schetteren als een kleurenblinde die slaapdronken in de kleerkast viel.
Tussen stoer en sexy, zo omschrijft WTG het zelf. U houdt van weggaan, maar niet tussen strakke witte jeansbroeken en Bacardi Breezers. U breit al eens een sjaal, maar u weet om welk uur het het tofst is op de Vlasmarkt, de 10^e nacht van de Feesten.
Dat type dus. En u denkt mij te kennen maar wees maar zeker, ik ken u even goed. U bent dat type.
Toch?

Nou, moest u hevig hoofdschudden omdat u toch écht dat type niet bent, dan nog ga ik u overtuigen. Want Who’s that Girl heeft ook effen stuks.

Zelfs te combineren met uw en mijn
witte secretaresseblouse

Mijn absolute favoriet,

voor het retro-moment van de week.

Het absoluut jaloezie-moment van de week was dan weer wanneer de WTG ontwerpsters me vertelden hoe een normale werkdag er voor hen uitziet. Het hoekje omwandelen naar het werk, onderweg een grote koffie, zich nestelen achter de computer, met een Mount Everest aan kleren achter hen en de geur van vintage in de neus, en ontwerpen maar! Of grasduinen op het wereldwijde web naar jolige inspiratie. Voor een fotoshoot of campagnebeeld bijvoorbeeld. Waarbij niets te gek is en alle registers mogen opengetrokken worden. Of misschien toch maar wat spelen met de etalagepoppen?

Moest u groen uitslaan van jaloezie; verder dan “koffie” en “computer” gaat de gelijkenis met mijn job ook niet

De ontwerpsters beseffen dat hun job het neusje van de zalm is, de kers op de taart en misschien ook wel de crème de la crème. Het ene moment lopen ze te trendspotten in New York, drie maand later hangt de inspiratie die ze daar opdeden in kleedvorm in de winkelrekken.

De ontwerpsters zijn echter in deze job gerold, door een mix van toeval, geluk en lef.
Dingen die u volgens mij ook allemaal heeft (remeber, ik weet welk type u bent), dus laat u vooral niet tegenhouden om ook dat te worden wat eigenlijk altijd al in u zat en de belichaming te worden van de plus est en vous  -leuze.
O ja, het was niet voor een jobbegeleidingsfirma dat ik reklaam moest maken zeker?

*vrolijk zingend met een kinderkoor op de achtergrond*

Neen o neen!
Het was namelijk wel voor Who’s that girl!
*trompetten schallen – vuurwerk wordt ontstoken*
En t was nog met bijzonder veel en oprecht plezier gedaan ook, want he, dat zijn echt toffe kleren en zonder hen liepen we er bij als een bende slonzen, met vet haar en trainingsbroeken.
*kokosnoot- cocktails worden aangevoerd – het kinderkoor lost eindelijk op in het niets en wordt vervangen door een bende atletische, gebruinde, met stoere …*
Dus: Who’s that girl.

De foto’s die ik u toonde, gaven weinig prijs behalve de geniale stofjes waaruit de stukken gemaakt zijn, maar dat is opdat u morgen kan raden wie ik ben en welk van de getoonde dingen ik zou aanhebben.

Qua schoenen moet u scannen op een paar hiervan, maar in tegenstelling tot de kledij, kan ik u helaas nog niet vertellen welke het precies zullen worden ‘twijfeltwijfel’.

Tenzij er op dat vlak nog iets uit de lucht valt, maar dat leest u ongetwijfeld op de Van Katoen Facebook-pagina.

Ik doe niet enkel hier van promopraat hé.

(Maar hier was t wel voor het laatst.
Vanaf volgende week weer Modale Praat van Janina!)

Aan de kleren zal het zaterdag alvast niet liggen (1/2)

(De promo-sirene gaat een voorlaatste keer af)
Ik had graag gezegd dat ik de kalmte zelf ben en vanaf nu helemaal in chill-modus sta.
Helaas. mijn buik kriebelt een beetje, ik huppel en spring van het één naar het ander en in mijn hoofd slaat het wijzertje al eens op tilt. Of passeert er een aapja op een fiets.

Nog 2 keer slapen en we geven de klok rond Van Katoen, na meer dan een jaar voorbereiden. In dat jaar werd er gepland, gestikt, geregeld en gedaan dat het een lieve lust was. Soms werd er ook al eens gevloekt, gepanikeerd en gejankt. Het leven zoals het is, nietwaar? Maar maak u vooral niet ongerust: er werd vooral gelachen, gegibberd en verlangd naar de grote dag.
En het mag dan wel kriebelen en jeuken en soms eens tilt slaan, ik ben er ook helemaal gerust in: het komt goed, het zal plezant zijn, we gaan samen een leuke dag hebben.

Hoor mij, net alsof er een trouwpartij op de planning staat.

Bespaar mij dat misschien nog even, want voor ik in dat trouwkleed spring, moet ik nog leren van de koeken afblijven en misschien ook eten zonder morsen en binnenschrijden zonder struikelen. En nog zoveel meer.

Zaterdag wordt dus geen trouwkleed aan gehesen maar wel minstens iets even mooi. Ja, dat is al beslist en dat ligt al vast. Gelukkig maar, of ik moest nog meer in het holst van de nacht opstaan om een uur te kunnen staan twijfelen voor mijn kleerkast.
Gelukkig niets daarvan, wel fris en monter (euh…) het bed uit veren en meteen de outfit induiken die gestreken zal klaar hangen.
Heel het Van Katoen -team heeft namelijk de eer zaterdag in een volledige Who's that girl -plunje te mogen paraderen.

Ik ben geen merkaanhangster, maar toen ik hoorde dat Who's that girl ons in een passend kleedje wilde steken, maakte ik toch een vreugdedansje.

10 jaar zijn ze ondertussen al bezig, en sinds een jaar of 2 (wat kan een mens lang in onwetendheid leven) hang ik graag een tenuetje van hen in mijn kast.
Bij voorkeur één met een vrolijke retroprint, want daar staat het merk om gekend. Zoiets bijvoorbeeld:

Met bloemekes, volgens mij.
Met boekentaskes, volgens een (schele) maat.

Inspiratie voor die prints wordt uit echte vintagestuks gehaald, die de ontwerpsters als twee wervelwinden wereldwijd verzamelen. Gezegend met de hemelse taak alle vintageshops van Londen, Parijs en, waarom niet, New York af te struinen, sjezen ze van het één naar het ander, grote bergen vintageschatten verzamelend.
Die vondsten keren mee huiswaarts en zorgen, door hun patroon, kleurenpalet of uitstraling, voor heel wat ideeën bij de dames. Vervolgens scannen, tekenen en photoshoppen ze tegen de sterren op, tot er een exclusief Who’s that girl -stofje voor hun neus ligt.

Inspiratie: een coole bommarok uit Parijs.
Denk ik.

Wat er nog in mijn Who’s that girl –kleerkast - afdeling is te vinden, dat ziet u morgen!

Kringloopschatten - deel 2

(! promo-alarm !)

Dus: de Kringwinkel had nog een laatste schat te bieden. En wel in het rek van de kinderkledij. Ach ja, weet ik veel wat ik daar liep te kijken.
Hoe het ook zei: ik vond daar iets tof.

Maar ik weet niet aan wie ik het moet geven, aangezien ik sinds kort 2 kleine vrienden heb, Marcel De Cellie en Florianneke t Geestig Manneke.
Een vechtpartij is het niet waard, maar er eens om armworstelen, dat mogen ze wel.

Ik vond namelijk dit:

Een zachte bompa-gilet in peuterversie! Hoe cool is dat! Kan hij zich al oefenen in bejaarde tamzakkerij van in de wieg!
Maar wat krijgt de andere kleine vriend dan?
Ook een warme gilet, ja, dat staat vast.
En iets zacht, want geen stekkerij voor babyvelletjes.

Hmm, struinend op het internet kwam ik dit tegen en dat leek me wel iets:


Als dat er geen schone, zachte warmhouder uitziet.
Eerder voor het sportieve dan voor het bompa-type, maar he, er zijn er van soorten he.
Ja, zo een sponsen Mauriceke van Lily-Balou, daar zouden mijn kleine vrienden wel knap in zijn, denk ik zo.

Lily-Balou, een sympathiek eenmansbedrijfje uit het Antwerpse, presenteert momenteel haar 2^e collectie voor aanstaande zomer in de winkels en maakt daarbij vooral gebruik van heerlijk zachte nicky-verlours en spons in heldere kleuren. Truitjes, jurkjes, salopetjes en dat alles voor klein grut tot 6 jaar.

Lily-Balou begon, na de geboorte van haar eerste kindje, met het verkopen van comfortabele maar stijlvolle draagdoeken. Toen het tweede kindje er bij kwam, bemerkte ze een gebrek aan leuke jongensspullen; geen mini-versies van geklede herenbroeken, maar ook geen sjofele trainingsbroekskes. Ze lanceerde dan maar haar eigen collectie van spullen in nicky-verlours, startend met 9 streelzachte modellen.

De collectie kende veel bijval en de volgende collecties volgden vlot. Lily-Balou verovert nu langzaam maar zeker haar plekje op de kinderkledingmarkt en wil rustig en weldoordacht die plek stabiliseren. Eerder dan uitpakken met spectaculaire stunts wil Lily-Balou investeren in een goede basis, waarop later nog kan verder gebouwd worden.
Mijn opa, toevallig ook Maurice genaamd, kent niets van gele hoodies of kinderkleding of wat dan ook, maar dat zou hij nu eens gezond verstand noemen.

O ja, toen ik met deze maat op bezoek was in het leuk atelier van Lily-Balou, verklapte ze ook dat er in de toekomst misschien wel eens een stoffenverkoop zit aan te komen van die zachte nicky-velours en leuke tricotstofjes. Juij!
En een maatje “27 jaar” van dit modelleke, dat zit er niet aan te komen zeker? Toeoeoeoeoeoeoe?

Ja natuurlijk zou mij dat staan.
Tzalwelzijnda.

Kringloopschatten

Ik ben nog niet vergaan van mijn eerste slecht idee. Zijnde: “nog eentje gaan drinken” en de volgende dag moeten gaan werken. Of: “gewoon, om te proeven, dat nieuw pak koekjes open doen en eentje testen” nadat ik net 5 hespenrollen met pureerotsen naar binnen speelde. En natuurlijk ook “neen, ik laat niet zelf iets van mij horen!” terwijl dat wel eens iets zou kunnen goed maken.
Maar!
Af en toe heb ik ook eens een goed idee.
Zoals “nog snel even langs de Kringloopwinkel fietsen”.
Die inval popte vorige week op en amai, wees er maar zeker van dat dat een goed idee was.

De retrobeurs was net voorbij en het leek er sterk op dat niet alles verkocht was geraakt.
Want kijk eens hier wat een schoon tafelkleed daar lag te wachten op mij:

Ideaal qua maat voor die veel te kleine livingtafel van mij en sinds de schilderwerken helemaal passend qua kleur.
Ik had de computer kunnen weg doen voor het nemen van de foto maar waarom zou ik dat doen, het is mijn constante habitat de laatste tijd. En ik heb ook een supercoole sticker plakken natuurlijk.  

En een editie van poëzieblad “t Kofschip”. Met meteen een passend kadertje voor die mooie cover.

Ook nog koffietaskes, een melkkannetje (dag 1 al gesneuveld bij de afwas), twee romans, en, kers op de taart, een immens granny square deken:

Echt, middagdutjes op de sofa, here I come.

En ik vond nog iets!
Ik toon het u morgen.